مذهب ، همواره از آنها پيروى كنيم و هرگز انتظار داشته باشيم كه اين مربيان الهى ، با داشتن عصمت و مصونيت از خطا و اشتباه در مقام تشريع و رهبرى ، از افكار ناقص و نارساى ما پيروى نمايند ؟ كسانى كه مىخواهند شرايع آسمانى و رهبران الهى همواره از خواسته‌هاى درونى آنها پيروى كنند ، و چرخ تشريع بر محور افكار خام و نارساى آنان دور بزند ، فاقد بينش صحيح نسبت به پيامبران بوده و مقام و منزلت انبيا را به خصوص با در نظر گرفتن عصمت آنان ، ارزيابى نكرده‌اند . خداوند با جمله : « وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ ؛ بدانيد در ميان شما پيامبر خدا است ؛ اگر او در بسيارى از امور از شما پيروى نمايد به تنگنا مىافتيد » ، به كسانى كه بر خدا و پيامبر پيشى مىجويند و فكر خود را بر فكر پيامبر ، و به عبارت بهتر و صحيحتر بر وحى الهى مقدم مىدارند ، تذكر مىدهد كه با وجود پيامبرى معصوم از گناه و مصون از خطا ، نبايد بر او سبقت بجويند . خلاصه : در آغاز سوره ، خداوند به افراد باايمان چنين دستور مىدهد كه : « لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ؛ بر خدا و پيامبر او پيشى مجوييد » ؛ در اين آيه ، تحريم پيشى گرفتن بر پيامبر را از اين طريق بيان كرده است كه وى فردى است مصون از خطا و پيراسته از گناه ، ازاين‌رو بايد از او پيروى كنيد ؛ در ضمن ، اين بخش از آيه كه در مسائل شرعى ، افكار عمومى ملاك تشريع و پيروى نيست ، و بايد در اين