حضرت نيز بود و لذا قرآن در آيه چهارم اين سوره اين‌گونه افراد را كم‌فهم و بىخرد شمرده است . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نه تنها در آداب معاشرت ، از بيگانگان و عربهاى بيابان ناراحتى داشت ، بلكه برخى از ياران و اصحاب نزديك آن حضرت هم ، ادب سخن گفتن را در محضر وى مراعات نمىكردند . بخارى محدث معروف اهل سنت مىنويسد : هيأتى به نمايندگى از قبيله « بنى تميم » وارد مدينه شدند ؛ ابو بكر و عمر ، هر يك ، شخصى را براى ملاقات با آنها معين نمود ؛ اختلاف آنان در تعيين آن فرد ، به مشاجره انجاميد ، و داد و فرياد آنان در محضر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله باعث رنجش خاطر او گرديد . براى جلوگيرى از تكرار اين حركات ناشايست در محضر آن پيشواى بزرگ ، آيه دوم و سوم سوره حجرات نازل گرديد و آن‌چنان اين عمل را بد شمرد كه نتيجهء آن « حبط اعمال » معرفى گرديد . « 1 » اصولا بايد ديد چرا اين نوع بىاحترامى ، در محضر پيامبر سبب از بين رفتن پاداش اعمال مىگردد ، اين ، از آن روست كه توقير و احترام از نظر ظاهر ، حتى طرز سخن گفتن در محضر او و با او ، حاكى از يك احترام باطنى نسبت به پيامبر است ، و ناگفته پيداست كه حركات و اعمال ما زاييده عقيده و مراتب ايمان ماست ؛

--> ( 1 ) . منصور على ناصف ، التاج ، ج 4 ، ص 213 - 214 .