بزرگترين آفت و شديدترين ضربه بر پيكر آيين الهى اين است كه بشر خطاكار ، سليقه‌هاى شخصى خود را جزء دين قرار دهد و نتواند آيين خدا را از آنها پيراسته سازد ؛ ما در طول زندگى خود چه حرامهايى را ديديم كه بعدا به صورت حلال درآمدند ، چه محدوديتهايى را مشاهده كرديم كه بعدا به دست خود همان كسانى كه آنها را به وجود آورده بودند ، شكسته شده همهء اين نوع دخل و تصرفها در آيين خدا از يك نقطه سرچشمه مىگيرد ، و آن اين كه در ما ، انضباط اسلامى به مفهوم واقعى ، كه جمله « لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ » گوياى آن است ، پيامبر عالىقدر اسلام در سال حجة الوداع ، پس از آنكه از سعى ميان صفا و مروه فارغ گرديد ، رو به زايران خانهء خدا كرد و فرمود : كسانى كه قربانى همراه خود نياورده‌اند ، با كوتاه كردن مو و يا گرفتن ناخن از احرام خارج شوند ، ولى كسانى كه مانند من قربانى همراه خود آورده‌اند ، بايد به حالت احرام باقى بمانند ، تا لحظه‌اى كه قربانى خود را در « منا » سر ببرند . اين كار بر گروهى سخت و گران آمد ، و عذر آنان اين بود كه براى ما گوارا نيست كه پيامبر در حال احرام باشد و ما از احرام خارج شويم و چيزهايى كه بر او حرام است ، براى ما جايز و حلال گردد . و گاهى مىگفتند : صحيح نيست ، ما جزء زايران خانه خدا باشيم و قطرات آب غسل ، از سر و گردن ما فرو بريزد . ديدگان پيامبر به « عمر » افتاد كه در حالت احرام باقى بود ،