7 . همهء مسلمانان با يكديگر برادر و برابرند و بايد كوشش كنند كه در ميان آنها صلح و صفا برقرار باشد . 8 . هيچ فرد مسلمانى حق ندارد مسلمان ديگرى را مسخره كند . 9 . عيب‌جويى در آيين اسلام ممنوع است . 10 . هيچ فرد باايمانى حق ندارد برادر باايمان خود را با القاب بد صدا بزند . 11 . بدگمانى در حق برادر مؤمن حرام است . 12 . جاسوسى و دخالت در امور نهانى مردم اكيدا ممنوع است . 13 . بدگويى پشت سر مسلمان ، از گناهان بزرگ است . 14 . در اين سوره به مسأله تبعيضات نژادى خاتمه داده شده است و ملاك برترى ، فضيلت و تقوا و پرهيزگارى و اجتناب از گناه شمرده شده است . پس از اين چهارده دستور ، يك سلسله مطالب ديگر مطرح شده ، كه تفسير هر كدام در بخش خود خواهد آمد . آيا با ملاحظه اين دستورات ، برترى مكتب اخلاقى قرآن بر ساير مكتبهاى اخلاقى جهان روشن و هويدا نمىگردد ؟ اين سوره مدنى است نه مكى سوره‌هاى مكى و مدنى را از دو راه مىتوان شناخت : 1 . روايات و احاديثى كه محل نزول سوره را معين مىكند .