بزرگترين عيب چنين كسانى ، اين است كه هرگز قابل معاشرت و زندگى نيستند ؛ زيرا رازهاى درونى و اسرار باطنى انسان را آشكار مىسازند و هيچ همنشينى از زيان مصاحبت آنها در امان نيست ؛ بر همين اساس ، امير مؤمنان عليه السّلام از معاشرت با اين گروه نهى كرده و مىفرمايد : « ايّاك و معاشرة متتبّعي عيوب الناس ! فإنّه لم يسلم مصاحبهم منهم ؛ « 1 » از معاشرت عيب‌جويان بپرهيزيد ؛ زيرا هيچ‌كس از ضرر آنها در امان نمىماند » . انتقاد مشفقانه غير از عيب‌جويى است نكته قابل توجهى كه در اين‌جا بسيارى از آن غافلند ، اين است كه عيب‌جويى و سرزنش كردن مردم ، امرى است و راهنمايى آنان به كارهاى نيك و متوجه ساختن آنان به معايب كار خود ، مطلبى ديگر . عيب‌جويى از رذايل اخلاقى است ؛ در حالى كه هدايت مردم و توجه دادن آنها به نقاط ضعف خويش ، از طريق نصيحت و اندرز ، از وظايف مذهبى و انسانى به شمار مىرود و بر هر انسان آگاه و بيدارى لازم است كه همنوعان خود را از بدبختى و تيره‌روزى نجات بخشد . آگاهانيدن مردم به عيوب زندگى خودشان ، به قدرى مهم و با ارزش است كه امام صادق عليه السّلام آن را بزرگترين هديهء انسانى شمرده

--> ( 1 ) . همان ، ص 148 .