مزاياى يادشده باشند ، همواره مورد احترام او بوده و هرگز جرأت نمىكند سخنى دربارهء آنان بگويد كه مخالف شخصيت موهوم چنين كسانى باشد . ولى كسانى كه از مزاياى يادشده بهره‌اى نداشته باشند ، غالبا مورد مسخره آنان قرار مىگيرند . طرز تفكر و نحوه داورى يك مسلمان ، درست نقطهء مقابل فكر يك فرد ظاهربين و مادى است . در مكتب اسلام ، اين مظاهر مادى ، ميزان و ملاك برترى شخصيت افراد نيست ، بلكه شخصيت انسانى افراد ، در گرو ملكات انسانى و سجاياى اخلاقى است ؛ مردان باشخصيتى كه سزاوار احترامند ، كسانى هستند كه روح و روان خود را به نور خداشناسى روشن سازند و سراسر وجود آنها كانون شرافت و اخلاق باشد و برنامه زندگيشان را عفو و گذشت ، مواسات و نيكى ، مهر و مودت ، شرف و جوانمردى ، تواضع و فروتنى ، صفا و درستى ، تقوا و پرهيزكارى و . . . تشكيل دهد ؛ چنين افرادى با داشتن اين خصال برجسته ، ارزش خود را بالا برده و هرگونه گفتار و كردارى كه با شؤون و شخصيت آنان سازگار نباشد ، حرام و ممنوع است . تكيه‌گاه قرآن در تحكيم اين اصل جملهء « عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ ؛ شايد آنها از شما بهتر باشند » ، دليل تحريم و جلوگيرى قرآن از مسخره كردن افراد باايمان است . از آنجا كه افراد بشر از درون و روحيات يكديگر اطلاع ندارند و