انسانهاى واقعى با انسان‌نمايان از نظر قيافه و اندام مشابه همند ، چه‌بسا ممكن است افرادى كه بر اثر نداشتن قيافه زيبا و يا ثروت دنيا و منصب ظاهرى مورد مسخره گروهى قرار مىگيرند ، از نظر روح و روان پاكتر از آنها بوده و ارزش انسانى آنها بر اثر داشتن ملكات عالى انسانى و سجاياى اخلاقى ، در پيشگاه خداوند به مراتب بالاتر و برتر از آنها باشد و اگر عظمت روحى و كمالات نفسانى آنها براى مسخره‌كنندگان مجسم مىشد ، به جاى مسخره كردن ، در برابر آنها سر تسليم فرود مىآوردند . بر همين اساس ( از آنجا كه ملاك و محور شخصيت انسانى ، يك سلسله امور ناپيدا و غير قابل رؤيت است ) مسخره كردن هيچ فرد باايمانى جايز شمرده نشده است ؛ زيرا احتمال مىدهيم كه چنين فردى ، از نظر روحيات و ملكات انسانى و فضايل اخلاقى به مراتب ، از شخص مسخره‌كننده بهتر و بالاتر باشد . انگيزهء روانى براى تمسخر افراد از نظر روانكاوى كسانى كه مردم را مسخره مىكنند ، نوعى كمبود شخصيت دارند و از طريق كوچك كردن مردم ، مىخواهند كمبودهاى خود را جبران و از اين راه خود را اشباع نمايند و لذا افراد باشخصيت كه كمبود و نقصانى در خود احساس نمىكنند ، هرگز دست به اين كار نمىزنند و از مشاهده چنين رفتارى سخت رنج مىبرند .