10 - آيت الله شيخ محمد بهارى عارف سالك ، حاج شيخ محمد بهارى فرزند حاج ميرزا محمد از عالمان و عرفاى طراز اوّل و يكى از ستارگان تابناك آسمان علم و فضليت و عرفان است . مرحوم بهارى در سال 1265 ق در شهر بهار « 1 » چشم به جهان گشود . « 2 » بعد از رسيدن به دوران رشد به اتفاق حاج شيخ باقر بهارى در شهر بهار به مكتب خانه ملاعباس على رفته و سپس از درس مرحوم ملا جعفر بهره گرفت . پس از آن در بروجرد بر حلقه درس آيت الله حاج‌ميرزامحمود بروجردى پيوست . و در حالى كه 32 سال بيشتر نداشت با اخذ درجه اجتهاد به نجف اشرف عازم شد . مرحوم بهارى در نجف از ملازمان درس آخوند ملا حسينقلى همدانى گرديد و پيوسته ملازم وى بود به طورى كه آن مرحوم در حق اين شاگرد زبده خود مىفرمود : « حاج‌شيخ‌محمد بهارى حكيم اصحاب من است » . « 3 » ورود مرحوم بهارى به نجف در حدود سال 1297 ق صورت گرفته و او از اين سال تا پايان عمر آخوند ملا حسينقلى همدانى ملازم وى بوده است . علامه سيد محمدحسين طباطبائى و او از استاد خود آقا سيد على قاضى - بنا به گفته آقاسيداحمد كربلايى - نقل مىكند كه : « ما پيوسته در خدمت مرحوم آيت‌الحق ، آخوندمولى حسينقلى همدانى بوديم و آخوند صد در صد براى ما بود ؛ ولى همين كه آقاى حاج‌شيخ‌محمد بهارى با آخوند روابط آشنائى و ارادت پيدا نمود ، دائماً در خدمت او تردد داشت و آخوند را از ما دزديد » . « 4 » آيت الله بهارى همچنان مقيم نجف بود تا اينكه مريض مىشود . به سفارش پزشكان عازم مشهد و از آنجا به زادگاهش بهار نقل مكان مىنمايد و در آنجا وفات مىكند . هم اكنون مزار آن عالم وارسته در ميان بيش از 80 شهيد گلگون كفن انقلاب اسلامى و جنگ تحميلى عراق عليه ايران در بهشت شهداى بهار ، زيارتگاه عارف و عامى است . مرحوم اسماعيل تائب تبريزى تاريخ درگذشت وى را با اين قطعه بيان نموده است :

--> ( 1 ) - - شهر بهار مركز بخش بهار يا سمينه رود شهرستان همدان است . اين شهر در 19 كيلومترى شمال غرب همدان واقع است . اين بخش از دو دهستان سمينه رود و خدابنده لو تشكيل يافته و مجموعاً داراى 311 آبادى مىباشد . جمعيت اين شهر در سال 1365 ش ، 21678 نفر بوده است . « به نقل از دايرة المعارف تشيع جلد 2 ص 510 » . ( 2 ) - روزنامه جمهورى اسلامى ، شماره 4406 ، مورخه 27 / 5 / 73 ، ص 14 . ( 3 ) - روزنامه جمهورى اسلامى ، شماره 3242 ، 19 / 9 / 1369 ، ص 8 . ( 4 ) - توحيد علمى و عينى ، محمدحسين حسينى تهرانى ، ص 17 پاروقى . .