ابزار شناختن را براى رسيدن به واقعيات هستى بهتر و صحيح‌تر به كار بندد ، آگاهيش دقيق‌تر مىشود و چگونگى برخورد و استفاده‌ى علمى از معلوماتش بهتر و آسان‌تر مىشود ، اگرچه انسان تمايلات ديگرى نيز به حسب وجودش در عالم دنيا دارد و آگاهى از آنها مانع مىشود كه او بر مسير درك‌هاى عقلانى صحيح‌اش از جهان و خويشتن حركت كند و با حركت صحيح مطابق درك‌هاى عقلانى از خود و از راه دقيق به سوى هدف از آفرينش خود ( تبعيت از دين و انبيا و اولياى الهى ) انسان به نوع ديگرى از شناخت حق تعالى و حقايق جهان راه پيدا مىكند و آن ، يافتن آنها در وجود خويش به اندازه‌ى ظرفيت خود مىباشد . مراتب القاى معارف در قرآن خداوند متعال انسان را به اقتضاى حكمتش در اين عالم قرار داده است كه لازمه‌ى آن تكامل تدريجى اختيارى او در دوبعد علم و عمل و كمالات روحى است ، از اين جهت انسان نمىتواند از ابتدا كه به رشد عقلى مىرسد تمامى حقايق را به طور كامل درك كند و تمامى انسان‌ها نيز در يك درجه از شكوفايى عقلى نيستند كه حقايق بلند را بتوانند درك كنند ، چنان كه انسان‌ها نسبت به علوم گوناگون نيز اين چنين‌اند ، لذا قرآن‌كريم واقعيات عالم را به زبان‌هاى گوناگون براى انسان القا مىكند ، هم نسبت به وجود حق تعالى ، هم در رابطه‌ى وجودى موجودات با ذات مقدس او و هم نسبت به هدف و غايت وجودى موجودات با ذات مقدس او و هم نسبت به هدف و غايت وجودى موجودات و انسان و چون درجات انسان‌ها به لحاظ مراتب شناخت آن‌ها