دعا نيز چنين است ، اگر همراه عمل نباشد سنّتى خشك و بيهوده خواهد بود . پس عمل ، سكّوى پرتاب دعاست وتكيه گاه صعود دعا . 4 - انسان بايد دعايش را نخست با ثنا ، حمد و شكر خدا آغاز كند و بعد بر پيامبر و اهل بيتش درود فرستد آنگاه خواسته‌هاى خود را بيان كند ، اين روش بيشترين تضمين را براى استجابت دارد ، امام صادق عليه السلام فرموده است : « إيّاكم أن يسأل أحد منكم ربّه شيئاً من حوائج الدنيا والآخرة حتى يبدأ بالثناء علىاللَّه تعالى والمدحة له ، والصلاة على النبي وآله ، ثم‌ّالاعتراف بالذنب ثمّ المسألة » . ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 312 ) « زنهار ! كسى از شما چيزى از حوائج دنيا و آخرت از خداوند نخواهد مگر اينكه دعا را با ثنا و ستايش خدا و درود بر پيامبر و آل او آغاز كند و سپس به گناه اعتراف نمايد ، آنگاه بر سر حاجت خود رود . » از اينجاست كه مىبينيم دعاهاى به جا مانده از پيامبر و اهل بيت چنين روشى دارند . امّا گاهى پيش مىآيد كه انسان مؤمن در ثنا و حمد خدا غرق مىشود و در دعا به حالتى مىرسد كه در آن حاجتهاى خود را فراموش مىكند . پس در اين صورت چه نتيجه و ثمرى در اين حالت هست ؟ امام صادق عليه السلام مىگويد : « إنّ العبد لتكون له الحاجة إلى اللَّه فليبدأ بالثناء على اللَّه ، والصلاة على محمّد وآله حتى ينسى حاجته فيقضيها اللَّه له . » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 342 ) « گاهى بنده حاجتى دارد ، پس دعا را با ثنا بر خدا و درود بر پيامبر آغاز مىكند و نياز خود را فراموش مىنمايد ، پس خدا آن را براى وى بر آورده مىسازد . » بنابر اين خدا حاجت او را بى آنكه خود درخواست كند برآورده مىسازد ، زيرا خدا آنچه را كه در سينه‌هاست مىداند و بنده ذكر حاجات خود را به سبب استغراق در حمد ، ثنا و درود ، فراموش كرده است . از امام صادق عليه السلام روايت شده