سنّتها ، قوانين ، قواعد الهى و غريزه‌هاى پاكى است كه در جهت درست واقع شده‌اند ، و خداوند - پاك و منزّه - آنها را در وجود انسان اعمّ از : زن و مرد به امانت سپرده است . خانواده ، هديهء جامعه اگر در سرچشمه ترقّى و پيشرفت تمدّن بينديشيم و به دقّت نظر كنيم ، و در جستجوى منبع شعاع ارزشها ، فضيلتها ، كارهاى نيك ، خاستگاههاى اخلاق و آداب در محافل اجتماعى باشيم ، خواهيم ديد كه همهء اينها از نظام خانواده‌هايى به هم پيوسته سرچشمه مىگيرند . پس اگر بناى خانواده در جامعه بر پايه‌هاى فضيلت و آداب اخلاقى نيكو استوار باشد ، روح همكارى ، برادرى و محبّت بر آن جامعه حاكم خواهد بود و آن جامعه با اتّحاد و انسجام ، اهليّت پذيرش امانت الهى را در زندگى خواهد داشت ، امّا اگر بناى خانواده بر انحراف ، بديها و پراكندگى استوار باشد ، جامعه به تزلزل ، انحطاط و عقب ماندگى خواهد گراييد و اگر زمينه اين انحرافها بيشتر گردد ، جامعه به گمراهى ، فساد و تباهى كشيده خواهد شد ، و راه فرارى در زندگى جز شكست و عقب گرد و سرانجام جز فروپاشى نخواهد داشت . بنابراين ، اين خانواده است كه هويّت جامعه و نشانه‌هاى امّت را بر دوش مىكشد و اگر آن را به يك هرم تشبيه كنيم : پدر در رأس اين هرم ، مسؤول مراقبت و حمايت از همسر خويش است كه او نيز پايه دوّم خانواده ، مسؤول تربيت فرزندان و ساماندهى امور خانه است . زن ، در يك نظام خانوادگى نمونه ، از سوى همسر حمايت مىشود