به خاطر همين وضع اجتماعى فلاكت بار ، آتش انقلابهاى اجتماعى شعله ور گرديد . يكى از بارزترين اين انقلابها - در دوران امام عسكرى عليه السلام - انقلاب يحيى بن عمر طالبى بود كه در كوفه به وقوع پيوست . يحيى كوفه را متصرف شد و زندانيان را از بند رها كرد . امّا در نهايت اين انقلاب توسط سپاه عبّاسى سركوب شد و رهبر آن نيز به قتل رسيد . روز قتل يحيى در تاريخ جنبش مكتبى ، روزى بزرگ است زيرا اين حادثه يكى ديگر از حلقه‌هاى زنجير مصيبتهايى است كه بر خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله وارد آمد . شاعرى در سوگ يحيى اشعارى سروده كه برخى از ابيات آن چنين است : بكت الخيل شجوها * وبكاه المهند المصقول وبكاه العراق شرقا وغرباً * وبكاه الكتاب والتنزيل والمصلى والبيت والحجر * جميعاً عليه عويل كيف لم تسقط السماء علينا * يوم قالوا ابو الحسين قتيل « سپاه در غم او گريست و شمشيرهاى هندى و صيقل داده شد بر او گريستند . وعراق ، از خاور تا باختر ، بر او گريست ، و قرآن نيز بر او گريه كرد . ومصلى وكعبه وحجر الاسود همه ( بر مرگ او ) شيون وفغان سردادند . چسان آسمان بر ما فرو نيفتاد روزى كه گفتند ابو الحسين ( يحيى بن عمر ) كشته شد » . « 1 »

--> ( 1 ) - حياة الامام العسكرى ، ص 216 به نقل از كامل بن اثير ، ج 5 ، ص 314 - 316 .