داشتند و او ناچار خود را در محضر قاضى بغداد از خلافت خلع كرد . سپس وى را كشتند . تركها پس از قتل معتز ، مهتدى را روى كار آوردند . وى نيز در سركوب و وارد آوردن فشار بر اهل بيت عليهم السلام و شيعيان و هواخواهان آنها ، از سيرهء نياكانش پيروى مىكرد تا آنجا كه گفته بود : به خدا قسم آنان را از روى زمين درو خواهم كرد . امّا خداوند پيش از آنكه او به گفته‌اش جامهء عمل بپوشاند ، روانهء دوزخش كرد . يكى از فرماندهان ترك بر او يورش برد و گردنش را زد و شروع به نوشيدن خون او كرد تا آنكه سيراب شد . پس از مهتدى با معتمد بيعت كردند . او نيز در هوسرانى و گنهكارى و سركوب و اختناق چيزى از شجرهء ملعونه ( بنى عبّاس ) كم نداشت . آنچه گفته شد تصويرى گذرا از سرشت نظامى بود كه پايهء خود را در امور خارجى و داخلى بر اختناق و سركوب بنيان نهاده بود . سيطرهء تركها كه عبّاسيان آنها را به عنوان مزدورانى براى حفاظت از تاج و تخت خويش و مقابله با خشم عرب به استخدام گرفته بودند از يك سو و برگزيدن ايرانيان و برتر شمردن آنها از ديگران از ديگر سو ، با گذشت زمان به مشكلى بزرگ براى حكومت عبّاسى مبدل شد . زيرا سپاه تركان مزدور چه بسا از جريانات سياسى و فرهنگى خاصّى متأثر مىشدند و جناح خود را بر ضدّ جريان ديگر كمك مىكردند و به تبع همين امر عليه خليفه اقدام به كودتاى نظامى مىكردند . در اين ميان البته وجود رهبرانى كه پشتيبان و مؤيد جناح علوى بوده‌اند ، هيچ بعيد نيست چنان كه