( أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ) « 1 » . « . . . خلق و امر از آن اوست ، بزرگ است خداوند پروردگار جهانيان . » پس امام رو به من كرد و فرمود : همچنانكه تو با خود گفتى : ( أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ) . من گفتم . . . گواهى مىدهم كه تو حجّت خدايى و فرزند حجّت خدا بر خلقش . « 2 » 2 - يكى ديگر از راويان به نام على بن زيد نقل مىكند كه همراه با امام حسن عسكرى عليه السلام از دار العامه به منزلش آمدم . چون به خانه رسيد و من خواستم بر گردم فرمود : اندكى درنگ كن . سپس به من اجازهء ورود داد و چون داخل شدم دويست دينار به من داد و فرمود : با اين پول براى خود كنيزى بخر كه فلان كنيز تو مُرد . در صورتى كه وقتى من از خانه بيرون آمدم آن كنيز در كمال نشاط و خرّمى بود . چون برگشتم غلام را ديدم كه گفت : همين حالا كنيزت فلانى بمرد . پرسيدم : چطور ؟ گفت : آب در گلويش گير كرد و جان داد . « 3 » 3 - ابو هاشم جعفرى گويد : از سختى زندان و بند و زنجير به امام عسكرى شكايت بردم . آن حضرت برايم نوشت : تو نماز ظهر را در خانهء خود مىگزارى پس به وقت ظهر از زندان آزاد شدم و نماز را در منزل خود به جاى آوردم . « 4 »

--> ( 1 ) - سورهء اعراف ، آيهء 54 . ( 2 ) - سيرة الائمة الاثنى عشر ، ص 257 . ( 3 ) - همان مأخذ ، ص 264 . ( 4 ) - همان مأخذ ، ص 267 .