چون قريش بر جلوگيرى از ورود پيامبر به خانهء خدا پافشارى مىكرد ، آن‌حضرت رو به اصحابش كرد و فرمود : ما هيچگاه از جنگ اين قوم باز نمىگرديم و براى پايدارى در جنگ باز از مسلمانان تقاضاى بيعت نمود . مسلمانان نيز براى پيروزى يا شهادت به آن‌حضرت دست بيعت دادند . وقتى گزارش بيعت جديد مسلمانان با پيامبر به قريش داده شد ، آنان از اين امر وحشت كرده ، عده‌اى را براى صلح به نزد او فرستادند . پيامبر نيز با آنان صلح‌نامه‌اى منعقد كرد كه مهم‌ترين بندهاى آن از اين قرار بود : 1 - آتش بس ميان دو گروه براى مدت دو سال . 2 - هركس به اردوى مسلمانان پناه برد بايد بازگردانده شود ولى اگر كسى از مسلمانان به نزد كفار آمد ، نبايد تحويل مسلمانان داده شود . 3 - مسلمانان بايد امسال از انجام مناسك منصرف شوند و به جاى آن سال آينده به مكّه وارد گردند . 4 - هر دو طرف مىتوانند پيمان هركس را كه خواستند بپذيرند . اين سياست صلح‌جويانه و مسالمت‌آميز كه پيامبر آن را دنبال كرد ، توانست راههاى بستهء پيشرفت و پيروزى را در مقابل آن‌حضرت بگشايد . زيرا پس از تأمين امنيت و آسايش جبههء داخلى ، آنان مىتوانستند با دنياى خارج ( جبههء خارجى ) رويارو شوند كه اين امر در گرو انعقاد اين پيمان بود . تا فراسوى جزيرة العرب 1 - پس از امضاى اين صلح‌نامه ، پيامبر مستقيماً نامه‌هايى به تمام رهبران و فرمانروايان دولتهاى همسايه نوشت . آن‌حضرت نامه‌هايى به پادشاه روم ، ايران ، حبشه و قبط نگاشت . همچنين نامه‌هايى نيز خطاب به فرمانروايان بُصرى و دمشق و حكمران بحرين و دو فرمانرواى عمان و حكمران يمامه دربارهء