مسئوليّت رسالت خود و تبليغ آن ارسال داشت . اين نامه‌هادر نشر دعوت اسلامى و نابودى كفر از تأثير شگرفى برخوردار بودند . برخى از مخاطبان پيامبر ، به دعوت وى پاسخ مثبت گفته ، اسلام آوردند ، مانند فرمانرواى حبشه و حكمران بحرين و دو فرمانرواى عمان كه البته اين امر براى اسلام فتحى بزرگ به شمار مىرفت . امّا دسته‌اى ديگر از اين پادشاهان و امَرا ، دعوت آن‌حضرت را رد كردند امّا همچنان حرمت پيامبر را پاس داشتند و او را تأييد نمودند . همچون پادشاه روم و قبط و يمامه . برخى از آنان نيز نه تنها دعوت آن‌حضرت را قبول نكردند بلكه وى را مورد اهانت قرار دادند ، و دعوت او را به تمسخر گرفتند ، مانند پادشاه ايران و فرمانروايان بُصرى و دمشق . 2 - در سال بعد پيامبر در رأس يارانش كه با وى در حديبيه حضور داشتند ، به عزم عمره به سوى مكّه روانه شد . كفار ميدان را براى آن‌حضرت خالى گذارده و خود از مكّه خارج شده بودند تا مبادا ميان دو طرف برخوردى ايجاد شود . در واقع اين عمل به منزله اجراى يكى از مفاد صلح‌نامه‌اى بود كه در سال گذشته ميان مسلمانان و كفار به امضا رسيده بود . اينك پيامبر پس از هفت سال دورى از مكّه براى نخستين بار به آن شهر مقدّس گام نهاد . پيمان‌شكنى قريش و فتح مكّه پيامبر پس از سه روز اقامت در مكّه به مدينه بازگشت . پس از اين سال كفار قريش ، برخى از مفاد صلح‌نامه را زير پا نهادند . يكى از آن موارد ، حمله آنان به قبيلهء « خزاعه » بود . اين قبيله با پيامبر هم‌پيمان بود ولى طبق مفاد صلح‌نامه قريش نمىبايست با هم‌پيمانان پيامبر وارد جنگ شوند ، و بر ضد ايشان به دشمنانشان كمك و يارى دهند . با حملهء قريش به قبيلهء « خزاعه » بر پيامبر روا