قبايل را حفظ كرد ، و خود نيز به افتخار نصب حجر الاسود نايل آمد . قريش با اجراى اين حُكم به افتخار و سرورى فراوان دست يافتند . در آن زمان اخلاق زشت و ناپسند به صورتى زننده در ميان جوانان شايع بود ، به گونه‌اى كه در ميان اعراب آن روز ، به جز شمارى اندك ، همهء جوانان به محيط فاسد و گناه‌آلود زمان خود گرفتار بودند ، امّا با اين وجود هيچ يك از اعراب معاصر پيامبر و كسانى كه روزگار جوانى آن‌حضرت را زير نظر داشتند ، يك مورد گرايش به باطل يا شركت در مجامع لهو و لعب براى او ثبت نكرده‌اند ، بلكه برعكس مردم همهء معانى بزرگوارى و شرف و ارزشهاى والاى انسانى را در وجود اين جوان بزرگوار مشاهده مىكردند . معروف است كه آن‌حضرت از بزرگان و رؤساى مكّه درخواست كرد ، مجمعى براى دفاع از حقوق ضعيفان و كمك به آنان تشكيل دهند . افراد پاك سرشت از پيشنهاد حضرت استقبال كردند و براى پرداختن به اين مهم سوگند شرف خوردند . اين پيمان به نام « حلف الفضول » خوانده شد . اين پيمان چه با پيشنهاد پيامبر استوار شده باشد يا با پيشنهاد شخصى ديگر ، پيامبر همواره در آن حضور مىيافته ، و پس از رسالتش نيز آن را تمجيد كرده است . آن‌حضرت دربارهء اين پيمان مىفرمود : « با عموهاى خود در خانهء عبداللَّه بن جدعان شاهد انعقاد اين پيمان بودم ، من اين پيمان را با شتران سرخ موى هم عوض نخواهم كرد . و اگر در زمان اسلام هم بدين پيمان فراخوانده مىشدم ، بازهم بدان پاسخ مىگفتم » . امين و دانا چون مكّيان بر برتريهاى اخلاقى و بزرگواريهاى معنوى آن‌حضرت واقف شدند ، وى را بر كارهاى خود امين شمردند و امانتهاى خود را به او سپردند و او