را تحت نظر داشته باشد و هم بتواند در مواقع ضرورى براحتّى بر وى فشار وارد كند . به نظر مىرسد كه متوكّل پس از آنكه نامه‌هاى پى در پى از حجاز مبنى بر آنكه اهالى مكّه و مدينه به آن‌حضرت گرايش دارند دريافت كرد ، خواستار آمدن آن‌حضرت به نزد خود شد . چنين مىنمايد كه متوكّل همسر خويش را در پى تحقيق از كسانى كه اين نامه‌ها را براى او فرستاده بودند ، روانه كرد . از نحوهء دعوت امام چنين بر مىآيد كه متوكّل از ناحيهء آن‌حضرت بشدّت احساس نگرانى مىكرده زيرا با فرستادن گروهى بطور مخفيانه ، چنان كه گذشت ، در صدد تحقيق و تفحُص از اين امر بوده است . متوكّل طى يك نامهء ملاطفت آميز به امام هادى عليه السلام آن‌حضرت را به سوى خود فرا خواند . در اين نامه چنين آمده بود : اميرالمؤمنين چنين ديد كه عبد اللَّه بن محمّد را به خاطر نا ديده انگاشتن حق شما و كوچك شمردن منزلت و شأن شما و نيز نسبت دادن برخى از مسائل به شما از مسئوليّت جنگ و نماز در مدينه از منصب و مقام بر كنار دارد . زيرا اميرالمؤمنين بى گناهى شما را در آن مسائل به خوبى مىداند و از صدق نيت و نيكو كارى و گفتار شما با خبر است و مىداند كه شما در صدد گرفتن كار خلافت نيستيد . « 1 » عبد اللَّه بن محمد ، قبلًا نامه‌اى به متوكّل نگاشته و امام را متهم ساخته

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 50 ، 301 .