بود كه قصد دارد بر ضدّ خليفه دست به قيام و شورش زند . امام عليه السلام نيز نامه‌اى به متوكّل نوشت و ساحت خود را از اين اتهام مبرّا كرد . متوكّل در ادامهء نامهء فوق چنين مىنويسد : اميرالمؤمنين به جاى عبداللَّه بن محمّد ، محمّد بن فضل را والى مدينه مقرر كرده است و به او فرموده است كه تو را مورد احترام و تجليل قرار دهد و به فرمان و نظر تو گوش سپارد تا بدين ترتيب به خداى و اميرالمؤمنين تقرّب جويد . امير المؤمنين به ( ديدار ) شما مشتاق است و دوست مىدارد بار ديگر با شما تجديد عهد كند و به سيماى شما بنگرد . « 1 » چون امام هادى عليه السلام به سامرّاء آمد ، متوكّل بر آن شد تا از قدر و منزلت آن‌حضرت در نزد مردم بكاهد . از اين رو دستور داد امام را پيش از آنكه به نزد وى ببرند براى سه روز در كاروانسراى گدايان منزل دهند . غافل از آنكه منزلت امام در پيشگاه خدا يابندگان پاك سرشت او بسته به منزلى كه در آن سكنى مىگيرد و يا ثروتى كه دارد نيست ، بلكه بسته به ميزان زهد او در دنيا و اشتياقش بدانچه نزد خداست ، مىباشد . بنابر اين صبر و شكيب او بر اهانتها و آزارها ، آن هم در راه خدا ، جز بر ميزان نزديكى او به خداوند نخواهد افزود . يكى از پيروان امام هادى عليه السلام به نام صالح بن سعد ، در همان مكان متواضع به خدمت آن‌حضرت رسيده به وى گفت : فدايت شوم ! اينان

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 50 ، ص 301 .