را ديديم كه قايقى ساخته شده از نقره را كه با ريسمانهايى ابريشمين بسته شده بود ، بر چرخى آكنده از غاليه ( نوعى عطر ) مىكشيدند و مىآوردند . مأمون دستور داد محاسن خواص را با اين عطر خوشبو سازند . سپس آن قايق را به مكانى كه عوّام در آن بودند ، بردند و آنها نيز خود را با آن غاليه ، معطّر ساختند . سفره‌هاى غذا گسترده شد و مردم به خوردن مشغول شدند و به هر قومى بنابر ارج و اعتبارشان هدايايى داده شد . چون جشن به پايان رسيد و مردم پراكنده شدند و تنها گروهى از خواص مانده بودند مأمون به امام جواد عرض كرد : فدايت شوم اگر صلاح مىدانى در بارهء احكام فقهى وجوهى كه در قتل شكار تفصيل دادى ، براى ما سخن بگويى ، ابو جعفر عليه السلام فرمود : آرى ، اگر شخص محرم شكارى از پرنده‌هاى بزرگ را در خارج از حرم بكشد ، بايد به عنوان كفّاره يك گوسفند بدهد ، اگر در حرم مرتكب چنين كارى شود كفّارهء او دو چندان است . اگر جوجه‌اى را در خارج حرم كشت ، كفّارهءاش برّه‌اى از شير گرفته است و اگر در حرم چنين كارى كرده بود بايد علاوه بر آن برّه ، بهاى جوجه را هم بپردازد . و اگر صيدى كه كشته بود از وحوش باشد ، در گورخر وحشى بايد يك گاو به عنوان كفّاره بدهد و اگر شترمرغ باشد بايد يك شتر كفّاره دهد . و اگر آهويى كشته باشد بايد يك گوسفند كفّاره دهد و اگر چنين حيواناتى را در حرم كشت كفّاره‌اش دو برابر است و بايد آن را به كعبه رساند و قربانى كند و اگر محرم كارى كند كه قربانى بر او واجب گردد و احرامش براى حج باشد