بايد شترى در منى به عنوان كفّاره قربانى كند و اگر احرامش براى عمره باشد بايد شترى در مكّه نحر كند و كفّارهء صيد بر عالم و جاهل يكسان است و آن كه عمداً مرتكب چنين كارى شود ، گناه كرده است و اگر كسى به خطا ، صيدى شكار كند كفّاره بر او واجب نيست . و اگر شخص آزاد به شكار صيد مبادرت ورزد ، دادن كفّاره بر خود او واجب است و چنانچه بنده اين كار را بكند آقايش بايد كفّارهء او را بپردازد . شخص صغير كفّاره‌اى بر او نيست ولى دادن كفّاره بر كبير واجب است و آن كه از چنين كارى ندامت حاصل كرده كيفر آخرت از او ساقط مىشود ، آن كه بر اين كار مصرّ است و بر آن مداومت ورزد ، كيفر آخرت بر او واجب مىگردد . مأمون گفت : نكو گفتى اى ابو جعفر كه خدايت نكويى دهد ! اگر صلاح مىدانى همچنان كه يحيى پرسشى از شما كرد ، شما نيز از او پرسشى كنيد . ابو جعفر عليه السلام از يحيى پرسيد : آيا بپرسم ؟ يحيى پاسخ داد : فدايت شوم بپرس اگر پاسخ سؤال شما را دانستم جواب مىگويم و گرنه از شما استفاده مىكنم . امام از او پرسيد : مرا از مردى خبر ده كه در آغاز روز به زنى مىنگرد در حالى كه نگاهش به آن زن حرام است و چون روز برآمد نگاهش حلال مىشود و به وقت زوال آفتاب آن زن بر او حرام گردد و چون عصر فرامىرسد براو حلال مىشود به وقت غروب خورشيد بر او حرام ميگردد و به وقت شب بر او حلال مىشود و در نيمه شب بر او حرام مىگردد و چون سپيده مىدمد بر او حلال مىشود ؟ حكم اين زن چيست ؟ و چگونه