عذابى سخت در انتظار آنان است . » امام رضا عليه السلام اين گونه به پروردگارش توجه داشت و خداوند نيز . هر چه خود از كرامت و علم خواست ، به دو بخشيد . او از دنيا كناره گرفته و آن را خوار شمرد ، فريبهاى دنيا را پس‌زد و خداهم پردهء ميان او و حقايق را فروافكند ، زيرا دنيا دوستى اساس هر خطايى است و عشق به دنيا پرده‌اى است بلند كه ميان او و حقايق مخلوقات آويخته شده است . بيهقى از صولى نقل كرده است كه : امام رضا در تابستان روى بوريا و در زمستان روى پلاس مىنشست . جامه‌اش از پوشاك خشن بود و چون در برابر مردم ظاهر مىشد ، خود را براى آنان مىآراست . « 1 » اين امر مربوط به روزگارى بود كه دنيا به او روى آورده بود ، امّا او نمىپذيرفتش و فريب آراستگيهاى آن را نمىخورد . هنگامى كه خلافت عبّاسى در اوج عظمت و شكوه خود بود و در ناز و نعمت ، امام رضا عليه السلام منصب ولايتعهدى اين امپراتورى را در ظاهر بر عهده داشت ، امّا با وجود اين از دنيا چشم‌پوشيد و زرق و برقهاى آن را پشت سر انداخت . كنيزى به نام « عذر » چنين مىگويد : « همراه با گروهى از كنيزان از كوفه خريدارى شديم . من دختربچّه بودم ( وى در كوفه به دنيا آمده بود ) . ما را نزد مأمون آوردند و ما در

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 49 ، ص 89 .