به من داد . من نيز با او خدا حافظى كردم و بازگشتم . با خود گفتم كه من از جبران خدمات اين مرد ناتوانم جز آنكه وقتى در سال آينده به حج رفتم ، برايش دعا كنم و چون امام موسى بن جعفر عليهما السلام را ديدم از آنچه او با من كرد ، آگاهش سازم . چنين كردم و مولايم صابر - امام هفتم - عليه السلام را ديدم و از آنچه ميان من و آن مرد گذشته بود ، سخن گفتم . سيماى آن‌حضرت از شادى مىشكفت . عرض كردم : سرورم ! آيا اين خبر موجب خوشحالى شماشد ؟ فرمود : آرى . به خدا اين خبر مرا و اميرالمؤمنين و جدّم ، رسول خدا صلى الله عليه و آله ، و خداى متعال را مسرور كرد . « 1 » 2 - على بن يقطين وزير خليفه بود و بر سرزمين پهناور اسلامى در آن روزگار اشراف و نظارت داشت . وى يكى از نزديك‌ترين مشاوران هارون الرشيد بود و در عين حال در سر هواى دوستى با خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله داشت . « 2 »

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 48 ، ص 174 . ( 2 ) - على بن يقطين بن موسى ، ساكن بغداد و اصلًا كوفى بود . او مولاى بنى اسد و كنيه‌اش ابو الحسن بود و او از چهره‌هاى بارز و سر شناس اين طايفه به شمار مىآمد . امام كاظم عليه السلام بهشت را براى او تضمين كرده و ضامن شده بود كه آتش دوزخ او را نخواهد سوزاند . در كتاب رجال كشّى احاديثى است كه بر عظمت شان و جلالت قدر او دلالت مىكنند . او اموال فراوانى كه شايد يكصد تا سيصد هزار بوده نزد امام كاظم مىبرده است . او در هر سال كسانى را به نيابت از خويش به حج مىفرستاد . در يكى از سالها بنابر آمارى كه گرفته بودند 150 يا 300 نفر به جاى او حج به جاى مىآوردند و او به برخى از اينان مثل كاهلى و عبد الرحمن بن حجّاج ده هزار و به برخى 20 هزار درهم عطا مىكرد و كمترين مبلغى كه براى اين كار مىپرداخت ل لا هزار درهم بود . او صاحب كتابهايى نيز بود كه فرزندش حسن و احمد بن هلال آنها را از وى روايت كرده‌اند . در سال 182 ه ق در زمانى كه امام كاظم در زندان هارون در بغداد به سر مىبرد ، دنيا را بدرود گفت . باتلخيصىاز شرح مشيخه‌من لايحضره‌الفقيه ، ص 47 و حاشيه بحارالانوار ، ج 48 ، 178 .