ما به خواست خداوند برخى از رواياتى را كه بيانگر مواضع على بن يقطين هستند و نيز رواياتى را كه نشان مىدهند سياست تقيّه يا پنهانكارى ، سياستى مقطعى و موقت نيست و به مثابهء استراتژى كار دراز مدّت است ، نقل مىكنيم . شايد نظر ائمه عليهم السلام آن بوده كه جا دادن افراد خود به هر شكل در مراكز حكومت بهترين وسيله براى اصلاح وضع امّت است . از اين رو آنان نيازى به ايجاد تغيير سريع در رأس هرم قدرت و عهده دارى مستقيم مسئوليّتهاى حكومت احساس نمىكردند و از طرفى تا زمانى كه امّت از نظر تربيتى به آن پختگى لازم نرسند نمىتوانند عهده دار نظامى الهى كه مورد نظر ائمه اهل بيت عليهم السلام است ، باشند . به عبارت ديگر ، استراتژى « مخالفت » با نظام حاكم از طريق نفوذ به مراكز و نهادهاى حساس و سلب قدرت نظام از داخل از جانب مخالفان ، شايد در چنين شرايطى بهترين استراتژى به شمار آيد . الف - ماجراى « جُبّه » در همان هنگامى كه على بن يقطين به هارون الرشيد نزديك بود ، جاسوسان و خبر چينان هارون همواره او و ديگر وزيران حكومت را