و همصدا مىكردند . از همين روست كه امام ششم همواره و به شّدت بر جانشينى امام موسى پس از خودش تأكيد مىكرد . اينچنين بود كه برخى منحرف شدند و پنداشتند كه پس از امام صادق ، پسر بزرگ آن‌حضرت ، يعنى اسماعيل امام است و ادعا كردند كه اسماعيل در زمان پدرش از دنيا نرفته بلكه از انظار مخفى شده است ! فرقه قدرتمند اسماعيليه كه پس از نهضت پيامبر صلى الله عليه و آله بزرگ ترين جنبش انقلابى را پايه گذارى كردند و دولتى بزرگ و نيرومند در شمال آفريقا تأسيس كردند ، زادهء همين عقيدهء اشتباه بودند ! بدين دليل بود كه امام صادق عليه السلام پيروان بزرگ و برجسته‌اش را بر وفات فرزندش گواه گرفت و بديشان خاطر نشان ساخت كه جانشين به حق او همان امام موسى كاظم است . از زرارة بن اعين نقل شده است كه گفت : نزد ابو عبداللَّه عليه السلام رفتم . سرور فرزندانش موسى در سمت راست آن‌حضرت نشسته بود و رو به روى او تابوتى پوشيده بود . آن‌حضرت به من فرمود : داوود الرقّى و حمران و ابو بصير را نزد من حاضر كن . مفضل بن عمر نيز بر آن‌حضرت وارد شد . من بيرون آمدم و كسانى را كه امام دستور احضارشان را داده بود ، حاضر كردم . يارانش يكى پس از ديگرى وارد مىشدند تا آنكه جمعاً سى نفر شديم . چون ، همه گرد آمدند ، امام‌صادق فرمود : داوود ! پرده‌از چهرهء اسماعيل برگير . داوود پرده از سيماى اسماعيل بر گرفت . آنگاه آن‌حضرت پرسيد داوود ! آيا او زنده است يا مرده ؟ داوود پاسخ داد : سرورم او مرده است .