عهده دار شد ، فضايى صالح و آماده براى انقلاب خلق كرد . از اين رو طبيعى بود كه دستگاه حاكم اجازه ندهد كه آن‌حضرت به آرامى نقشهء خود را عملى سازد و راهى را كه مىخواهد طى كند . اگر چه وى هيچ گاه مستقيماً با دستگاه حكومت به معارضه بر نمىخواست ، زيرا قطع روابط امام با عبّاسيان هشدارى بد براى آنان و برانگيزندهء خشم سرشار و زور و قهر شديد آنان بر وى بود . يك بار منصور از امام صادق خواست تا همچون ائمه جور ، با او هم ركاب شود . وى به امام پيغام داد : چرا همچون ديگر مردمان دور و بر ما را نمىگيرى ؟ امام صادق به او پاسخ داد : « ما چيزى نداريم كه به خاطر آن از تو بترسيم و چيزى نزد تو نيست كه ما را تمنّاى آن باشد و تو نه در نعمتى هستى كه تو را به خاطر آن تهنيت گوييم و نه در مصيبتى كه به خاطر آن تو را تسليّت دهيم . پس ما نزد تو به چه كار آييم ؟ » . منصور به امام نوشت : با ما همراه شو تا نصيحتمان گويى . حضرت به او پاسخ داد : « هر كه دنيا را خواهد تو را نصيحت نمىگويد و هر كه آخرت را خواهد با تو مصاحبت نمىجويد » . منصور با خواندن اين پاسخ گفت : به خدا سوگند او تفاوت منازل دنيا خواهان و آخرت جويان را در نزد من به خوبى آشكار ساخت . اكنون كه از توضيح خطوط گستردهء سياست امام صادق در بر خورد با