رو به رو گشتند . با وجود اين موارد ، امام صادق عليه السلام در انديشهء استحكام پايه‌هاى انقلابى فكرى بود كه به انقلابى سياسى نيز ختم مىشد . اين مقصود با نشر و گسترش بى پرده و روشن حقايق دينى و تاريخى كه منجر به ايجاد فضايى شايسته براى كاشتن تخم انقلاب فكرى و سياسى مىشد ، به دست مىآمد ، تا آنجا كه مطرح شد امام موسى بن جعفر عليه السلام ، فرزند بزرگوار امام صادق ، همان قائم آل محمّد است ! ! اين مسأله در حقيقت تعبيرى بود از باز گرداندن حكومت غصب شده و حقّ پايمال شدهء آل محمّد صلى الله عليه و آله به آنان ، زيرا شيعه از رهگذر اين امر از رعايتها و توجّهات گسترده اى كه در دگرگون ساختن اوضاع سياسى تأثيرات بزرگى داشت ، بر خوردار گشتند ، امّا هوا خواهان و پيروان نهضت شيعى با افشاى اين راز و اين نقشه به نهضت خيانت كردند و نتيجه آن شد كه امام كاظم عليه السلام را دستگير كردند و براى سالهاى بسيار در بند انداختند و بدترين شكنجه ها و مصيبتها را در حقّ شيعه روا داشتند . امّا روح انقلابى كه امام صادق آفريده بود ، همچنان تا پس از مرگ هارون الرشيد ، در زمان امام رضا نوهء امام ششم ، روشن و پاينده بود و به اعلان ولايت عهدى آن‌حضرت كه در واقع راهى مستقيم براى باز گرداندن خلافت به فرزندان على عليه السلام بود ، منجر شد . ولى تقدير آن بود كه امام رضا پيش از مرگ مأمون به شهادت رسد . به هر حال امام صادق در سالهايى كه پس از پدرش امامت مسلمين را