گشوده خواهد شد . زمانى بر دعوت اسلام گذشت و على بر راه راست و استوار خود همچنان استقامت مىكرد و دربرابر فشارها و سختيها صبر مىكرد و شخصيّت ارزشمند او شكل مىگرفت . آنگاه مردان ديگرى كه هيچ سوداگرى و خريد و فروشى آنان را از ياد پروردگارشان باز نمىداشت ، بدين دعوت گراييدند . هنگامى كه پيامبر ، ياران خود را به هجرت به سوى حبشه فرمان داد و جعفر ، برادر على عليه السلام ، را به فرماندهى آنان گماشت قيامتى در قريش برپا شد . قريشى كه دشمنى خود را به حساب نيرومندى و خوش فكرى خويش مىگذاشتند . آنان درمقابل اين تصميم پيامبر ، روشى پيش گرفتند كه از آنچه درگذشته به كار مىبردند دشمنانه‌تر و سخت‌تر بود . قريش درپى اين نظر كه بنى هاشم را از نظام حاكم اجتماعى طرد كنند ، تصميم گرفتند آنان را در محاصره قرار دهند . امّا پيمان نامه‌اى كه در اين باره نوشته بودند ، از ميان رفت . براساس مفاد اين پيمان نامه هيچ كس اجازه نداشت ، با پيامبر و ديگر فرزندان هاشم و در رأس آنان رئيس و سرورشان ابوطالب رفت و آمد و معامله كند . ابوطالب خاندانش را در محلى - كه به شِعب ابوطالب معروف بود - جمع كرد و با تمام نيرو و توان از آنان حمايت نمود . اين خود فرصت مناسب و ارزشمندى بود براى امام على عليه السلام كه از سر چشمهء فياض پيامبر سيراب گردد و از وى مكارم و فضايل و معارف والايى فرا بگيرد .