شعراء ، سرايندگان مؤمنى را كه به يارى مظلومان همّت مىگمارند ، ستوده است . امامان معصوم عليهم السلام به شعر به عنوان منبرى سيّار كه به سرعت در ميان مردم نفوذ پيدا مىكند ، توجّه نشان مىدادند ، همچنان كه طاغوتيان نيز به نوبهء خود از شعر به عنوان ابزارى براى تبليغات دروغين و گمراه كنندهء خود بهره مىبردند . امام زين العابدين عليه السلام نيز گاهى شعر مىسرود . مشهور ترين شعرى كه از آن‌حضرت نقل كرده‌اند ابيات جاويد زير است كه در آنها مىفرمايد : « 1 » نَحْنُ بَنُو الْمُصْطَفى ذُو غُصَصٍ * يَجْرَعُها فِى الْأَنامِ كاظِمنا « 2 » عَظِيمَةٌ فِى الْأَنامِ مِحْنَتُنا * أَوَّلُنا مُبْتَلى وَآخِرُنا « 3 » يَفْرَحُ هذَا الْوَرى بِعيدِهُمْ * وَنَحْنُ أَعْيادُنا مآتِمُنا « 4 » وَالنَّاسُ فِى الْأَمْنِ وَالسُّرُورِ ما * يَأْمَنُ طُولَ الزَّمانِ خائِفنا « 5 » وَما خُصِصْنا بِهِ مِنَ الشَّرَفِ الطَّا * ئِلِ بَيْنَ الْأَنامِ آفَتَنا « 6 »

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 45 ، ص 138 - 139 . ( 2 ) - ما ، تبار مصطفى ، اندوه مندانيم كه گلوهاى ما اين اندوهها را در ميان مردمان فرو مىخورد . ( 3 ) - محنت ما در ميان خلايق بس سخت و دشوار است و اوّلين و آخرين ما به دشواريها مبتلاست . ( 4 ) - اين مردمان به فرا رسيدن موسم عيد خود شادكام مىشوند حال آنكه عيدهاى ما ، سوگهاى ماست . ( 5 ) - مردم در آرام و شادىاند امّا ترسندهء ما ، در طول روزگار ، ايمن و راحت نيست . ( 6 ) - ما به شرف و شرافت برگزيده شديم ، كه اين ويژگى خاص آفت ما مىباشد .