منبرهاى حسينى است كه اگر ما آن را الگو قرار دهيم ، تأثيرى ژرفتر و شگرفتر در دل انسانها بر جاى مىنهد . اجازه دهيد پيش از ذكر تمام اين سخنرانى ، به برخى از نكات مهم آن اشاره كرده در آن تأمل كنيم : 1 - امام سجّاد عليه السلام هنگامى كه به سخنران پيش از خود مىفرمايد : « تو خوشنودى مخلوق را به بهاى خشم خالق خريدى و دوزخ را جايگاه خود گردانيدى » و يا آنجا كه به يزيد توجّه مىكند و مىفرمايد : « آيا اجازه مىدهى كه بر منبر نشينم و سخنى بگويم كه در آن خوشنودى خداست و براى كسانى كه در اينجا نشسته‌اند نفع و ثواب دارد » ، در واقع اهداف منبر را مشخص مىسازد . از اينجا مىتوان دريافت كه سخنان و ارشادات سخنران بايد ، خالصانه و از براى خدا باشد . او بايد از آنچه خدا را خشنود مىسازد سخن بگويد و لو آنكه طاغوتها از گفتار او به خشم آيند و بايد از چيزى سخن بگويد كه به حال مردم سودمند افتد نه از چيزى كه زيانشان برساند . 2 - آن‌حضرت سخن خودرا با نام خداوند سبحان‌آغاز مىكند و مردم را از مجازات او مىترساند و ياد مرگ و نابودى را در اذهان آنها زنده مىكند كه هيچ پندى مؤثرتر از مرگ و هيچ مانعى استوارتر از نابودى نيست . در برخى روايات آمده است كه چون امام زين العابدين سخن خود را در بارهء مرگ كامل كرد ، مردم بسيار گريستند ، چرا كه دلهايشان نرم شده بود و از اين پس با استقبال بيشترى به تحليلهاى سياسى آن‌حضرت گوش مىسپردند .