قصاص نمىكنى آن زمين به عنوان صدقه براى توست » . « 1 » آنچه گفته شد نمونه‌هايى از اخلاق والاى امام در برخورد با موالى بود . شيوهء بنده آزاد كردن امام نيز شيوه‌اى بسيار متمايز بود كه تاريخ آن را با شكوه و شگفتى روايت مىكند . ابن طاووس در كتاب « شهر رمضان » كه معروف به « اقبال الاعمال » است از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه فرمود : وقتى ماه رمضان فرا مىرسيد ، على بن الحسين هيچ يك از غلامان و كنيزانش را توبيخ نمىكرد ، و چنانچه بنده‌اى مرتكب خطا و گناه مىشد آن گناه را پيش خود يادداشت مىكرد كه فلان غلام اين گناه را در روز فلان انجام داد و يا فلان كنيز اين گناه را مرتكب شد . تا اينكه شب آخر ماه مبارك فرا مىرسيد ، امام همه را به گرد خود جمع مىكرد و يادداشتهاى خود را بيرون مىآورد . سپس مىفرمود : فلانى تو چنين و چنان كردى امّا من تو را تاديب نكردم و آيا به خاطر مىآورى ؟ بنده مىگفت : آرى به ياد دارم اى فرزند رسول خدا . امام به همين ترتيب تمام بندگانش را باز خواست مىكرد و از آنان اقرار مىگرفت ، سپس خود در ميانشان مىايستاد و مىگفت : بانك بر آريد و بگوييد : « اى على بن الحسين ، پروردگارت تمام اعمال تو را گرد آورده همچنان كه تو تمام اعمال ما را گرد آورده‌اى . نزد او كتابى است كه به حق بر تو سخن مىگويد و هيچ كوچك و بزرگى را فرو گذار نكرده ، جز آنكه تمام آنها را گرد آورده است . و تو هر آنچه را كه كرده‌اى نزد او حاضر

--> ( 1 ) - عوالم العلوم ، ج 18 ، ص 199 .