اين جنگ به « غزوهء سويق » شهرت يافت . زيرا مسلمانان در اين جنگ مقدار فراوانى از خوراك سويق كه توشهء كفار بود ، به غنيمت گرفتند . نبرد احُد اين بار نيز ابوسفيان فرماندهى قريش را برعهده و پرچم كفر را به دست گرفت . و پنج‌هزار مرد جنگى در زير آن جمع كرد و به طرف مدينه در حركت شد . وقتى سپاه ابوسفيان به كوه احد در چند كيلومترى مدينه رسيد ، پيامبر با لشكرى كه شمار آن از ششصد تن بيشتر نمىشد ، به رويارويى وى شتافت . پيامبر در اين نبرد ، نقشهء خيره كننده‌اى كشيد . وى از كوه احُد به عنوان تكيه‌گاهى براى سپاهش استفاده برد و بر شكافهاى كوه كه در پشت سرش قرار داشت ، گروهى مسلح را به فرماندهى « عبداللَّه » گماشت و به آنان فرمود كه چه مسلمانان پيروز شوند ، و يا شكست بخورند ، نبايد موقعيت خود را رها كنند . آنگاه فرمان داد مسلمانان يكپارچه بر كفار يورش برند . كفار ، كه تا آن هنگام با هجوم يكپارچه برخورد نكرده بودند ، پس از مدتى نبرد خونبار تار و مار شدند ، و مسلمانان بر غنايم فراوانى دست يافتند . كسانى كه پشت سر سپاه در شكاف كوه به نگهبانى مشغول بودند ، ديدند كه همرزمانشان در جمع غنايم از آنان پيش افتاده‌اند . از اين رو آنان نيز به قصد جمع غنيمت موقعيت حساس خود را رها كردند ، و به جمع غنايم پرداختند . هر چقدر كه « عبداللَّه » آنان را از اين كار منع كرد ، مؤثر نيفتاد .