وقتى كفار به رهبرى خالد بن وليد وضع نگهبانان تنگه را چنين ديدند از پشت سپاه مسلمانان ، بر آنان حمله بردند و ما بقى ياران « عبداللَّه » را از پاى درآوردند و پس از آن بر مسلمانان تاختند و به كافرانى كه از صحنه نبرد گريخته بودند ، بانگ بازگشت سردادند . لشكر قريش ، مسلمانان را در محاصرهء خود گرفتند . شمار فراوانى از مسلمانان از عرصهء نبرد گريختند و اين درحالى بود كه مسلمانانى كه از ميدان فرار نكردند ، مثل پيامبر و على عليه السلام وعدهء ديگر از مسلمانان فداكار ، از اين موقعيت بهره‌بردارى كردند . سرانجام حضرت على عليه السلام ده تن از پرچمداران سپاه كفر را به هلاكت رساند ، تا جايى كه پرچم كفار بر زمين افتاد ، و انها با خوارى ، راه گريز در پيش گرفتند . پس از اين ، مسلمانان غنايم زيادى به چنگ آوردند ، اگرچه در اين جنگ خسارتهاى جبران‌ناپذيرى نيز متوجه مسلمانان شد همچون شهادت حمزه بن عبدالمطلب پهلوان و دليرمردى كه پس از پيامبر و على عليه السلام ، سوّمين فرماندهء سپاه اسلام به شمار مىرفت . پيامبر اسلام پس از شهادت حمزه وى را « سيّد الشهداء » ناميد . تعقيب دشمن ابوسفيان باقيماندهء سپاه خود را در محلى بين مكّه و مدينه جمع كرد . پيامبر با آنكه خسارتهاى جنگى سنگينى را متحمل شده بود ، و يارانش نيز دشواريهاى فراوانى را تحمل كرده بودند ، به تعقيب ابوسفيان پرداخت .