براى پرورش فرزندان شيرخوار خود برمىگزيدند تا فرزندان آنها تحت تأثير تربيت اين قبايل ، قوى و به دور از هرگونه ناتوانى جسمى و روحى پرورش يابند . از اين رو ، عبدالمطلب ، بزرگ بنى هاشم و سرپرست محمد ، زنى پاك دامن از بهترين قبايل عرب و خوش خوىترين آنها برگزيد ، تا محمد را شير دهد و او را در دامان پاك خود تربيت كند . اين زن « حليمه » نام داشت و به قبيلهء « بنىسعد » كه در اطراف شهر طائف زندگى مىكردند ، منسوب بود . اين كودك خجسته ، در دامان قبيله‌اى صحرانشين جاى گرفت . آنان به ديدهء محبت و دوستى به وى مىنگريستند . چراكه قدوم مبارك محمد ، خير و بركت بسيارى براى آنان به ارمغان آورده بود . محمد در ميان آن قبيله به سرعت رشد مىكرد و پرورش مىيافت . چون به شش سالگى رسيد ، همراه مادرش در سفرى آكنده از مهر و محبت عازم يثرب ( مدينه ) شد . و چون از يثرب بازگشتند « آمنه » در « ابواء » بدرود حيات گفت و پسرش را يكّه و تنها در دنيا باقى گذارد . بدين‌سان آن حضرت پدر و مادر خود را دركودكى از دست داد ويتيم ماند . هنگامىكه‌به هشت سالگى رسيد ، سرپرست و جدش عبدالمطلب نيز از دنيا رفت و كفالت آن‌حضرت را برعهدهء ابوطالب نهاد . بعلاوه رياست قبيلهء بنى هاشم ، و نيز مسئوليّت پذيرايى از حجاج خانه خدا به ابوطالب واگذار گرديد .