ابوطالب تنها ، سرپرست پيامبر نبود . بلكه مانند پدرى مهربان و دلسوز با آن‌حضرت رفتار مىكرد . او به خاطر وفادارى به حقوق برادرش و اطاعت از امر پدر و اداى مسئوليّت ، رياست بر بنى هاشم و نيز به خاطر عمل به وظيفه انسانى مقدّس خويش لحظه‌اى در رسيدگى به محمد كوتاهى نمىورزيد . او محمد را با خود به انجمنهاى عمومى ، و حتى جاهايى كه ورود به آنجا براى غير اشراف و بزرگان ممنوع بود ، مانند دار الندوه كه به مثابهء تشكيلات نخست وزيرى در مملكت بود و كسى جز سران قبايل رادر آن راه نمىدادند ، با خود مىبرد . اين همه براى آن بود كه ابوطالب بسيار بر زندگى و نحوهء تربيّت محمّد ، دقت به خرج مىداد . تا آنجا كه وقتى مىخواست همراه با كاروان بازرگانى قريش كه هر ساله در زمستان به سوى يمن و در تابستان به سوى شام در حركت بود همراه شود ، مجبور شد محمّد را نيز با خود ببرد درحالى كه محمد چندان سن و سالى نداشت ، و هنوز آمادگى لازم براى چنين سفر پرخطرى را در خود نيافته بود . وقتى كاروانيان راه سفر درپيش گرفتند ، امرى شگفت‌آور كه قبلًا نظير آن را نديده بودند ، توجهشان را به خود جلب كرد . آنان متوجّه شدند پاره‌اى ابر در طول راه بر سر قافله سايه گسترده و آنان را از گرماى آزاردهندهء خورشيد در امان نگه داشته است وبدين‌ترتيب آن سفر پر رنج را به مسافرتى خوش و راحت تبديل كرده است .