رَزَقَهُم مِن بَهِيمَةِ الْأَنْعَامِ فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِيرَ ) « 1 » . « تا سودهايى را كه از آنِ آنهاست ببينند و نام خدا را در روزهايى معيّن به هنگام ذبح چارپايانى كه خدا رزق آنها ساخته ياد كنند . پس از آنها بخوريد و بينوايان فقير را نيز اطعام كنيد . » بدين سان ، نخستين هدف حياتى از حجّ آن است كه مردم منافع خويش را لمس كنند ، چه ، يكديگر را مىشناسند و هميارى مىكنند و تجربيات هم را با يكديگر مبادله مىكنند و به بازرگانى مىپردازند و در منافع كشورشان و اتّحاد عليه دشمنان به رايزنى باهم مىپردازند . برپايى اين آيين با قربانى كردن ، صورت مىپذيرد ، و با ذكر نام خدا در روزهاى عيد و سپاس از پروردگار از براى روزى كردن چهارپايان براى مسلمانان كه از آن مىخورند و به بيچارگان و كم توشگان مىخورانند . اين درسى است براى آنها در بهره گرفتن از نعمتهاى الهى كه شايد اشارتى داشته باشد به اعمال منى در روز عيد و قربانى كردن و زدودن چركها . قربانى كردن براى خدا سنّتى است ديرينه كه از شعائر شناخته شده است ولى خداوند دستور داده كه بايد اين كار از خرافه‌هاى بت‌پرستى بدور باشد و هنگام قربانى كردن جز نام خداى آورده نشود . 7 - تقديم كردن قربانى اشاره‌اى است به آمادگى انسان براى قربانى

--> ( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 28 .