الف - اگر نداند كه خون حيض است يا بكارت ، بايد خود را بدين صورت وارسى كند : مقدارى پنبه در محل قرار دهد و كمى صبر كند ، سپس به آرامى آن را بيرون آورد پس اگر اطراف آن به خون آلوده باشد ، خون بكارت است و اگر خون در پنبه فرو رفته باشد ، حيض مىباشد . اين وارسى به عنوان اينكه راه كشف حكم است واجب مىباشد و اگر راه علمى ديگرى مانند مراجعه به پزشك يا شناسائى خون از طريق مشخّصات آن وجود داشته باشد ، مىتواند طبق آن عمل كند ، و اگر هر نوع راه بررسى ناممكن باشد يا از طريق آن نتوان نوع خون را تشخيص داد ، خون ديده شده از عادت محسوب نمىشود . ب - اگر نداند كه خون حيض است يا زخم ، بايد به نشانه‌هايى كه نشان مىدهد او حائض است يا نه مراجعه نمايد ، و اگر نشانه‌اى بر حيض بودن نيابد ، حكم به پاكى او مىشود زيرا اصل پاكى است . ج - اگر نداند كه خون حيض است يا استحاضه ، فروعى دارد كه بيان مىشود : اوّل - اگر زن ، عادت وقتيّه و عدديّه داشته باشد و به طور مثال هميشه درهرماه از اوّل تا پنجم آن خون مىبيند ، چنانچه خونريزى او از ده روز تجاوز كند ، آن مقدار اضافه از عادت هميشگى او ، استحاضه است ولى اگر از ده روز بيشتر نباشد بلكه مثلًا هفت روز خون ببيند ، همهء اين روزها براى او حيض محسوب مىشود . دوّم - امّاكسى كه عادت وقتيّه دارد ، اگر از ده روز بيشتر خون ببيند ، اقرب اين است كه مازاد ده روز ، استحاضه است .