سوم - امّا كسى كه عادت عدديّه دارد ، از جهت عدد روزها بايد به عادت خودمراجعه‌كند ، امّااز جهت وقت وزمان بايد به مشخّصات و نشانه‌ها و قرائن رجوع كند و آن زمانى را كه از نظر او نزديكتر به حيض است ، حيض حساب كند . البتّه اين در صورتى است كه او اطمينان داشته باشد كه حيض او همان ايام عادتش مىباشد ولى اگر بر خلاف آن اطمينان حاصل كند و از مشخّصات و ساير حالات بفهمد كه روزهاى ديگر ، حيض اوست نه ايّام عادت ، بايد بر طبق مشخّصات عمل كند ( يعنى هر خونى را كه مشخّصات حيض داشته باشد حيض قرار دهد چه درايّام‌عادت باشد يا بعداز آن ) زيرا چنان كه قبلًا گذشت حيض يك حالت زنانه است و عادت و غيره فقط نشانه است و بر زن است كه از طريق اين نشانه‌ها ، حقيقت را بيابد ، سپس به وظيفهء خود عمل كند و اگر از طريق نشانه‌ها و مشخّصات‌نتوانست حقيقت را بدست بياورد ، مخيّراست هر خونى را كه بخواهد براى خود حيض قرار دهد . 4 - مبتدئه و مضطربه‌اى كه هنوز عادت منظّمى پيدا نكرده است ، بايد آنچه را مشخّصات حيض دارد ، حيض و آنچه را مشخّصات استحاضه دارد ، استحاضه قرار دهد به شرطى كه آنچه مشخّصات حيض دارد از سه روز كمتر و از ده روز بيشتر نباشد به گونه‌اى كه زن به اين تشخيص اطمينان نكند ، مگر اينكه مشخّصات و نشانه‌هاى خون طورى باشد كه او را عرفاً مطمئن گرداند كه او در حالت حيض است و دراين صورت عمل به مشخّصات و نشانه‌ها كفايت مىكند هر چند آن دو شرط هم موجود نباشد و اللَّه العالم .