درس چهارم آيات 8 - / 6 لِتُنذِرَ قَوْماً مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ « 6 » لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ « 7 » إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِىَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ « 8 » تا قومى را بيم دهى كه پدرانشان انذار نشدند ، از اين رو آنان غافلند . فرمان ( الهى ) درباره‌ى آن‌ها تحقق يافته ، به همين جهت ايمان نمىآورند . ما در گردنهاى آنان غل‌هايى قرار داديم كه تا چانه‌ها ادامه دارد و سرهاى آنان را به بالا نگه داشته است . نياز عقل و فطرت به مدد رسانى در درسهاى گذشته ، در مقام تفسير آيات سوره‌ى ياسين بوديم . در اين آيات ، خطاب خداوند سبحانه و تعالى با پيامبر بود كه : « سوگند به قرآن كه شما از پيامبرانى هستى كه در راه راستين بودند و اين قرآن از نزد خداوندى شكست‌ناپذير و بخشايش‌گر نازل شده است و هدف اين كتاب اين است تا قومى را انذار كند كه پدرانشان مورد انذار قرار نگرفتند ، و اين گروه از غافلان هستنند . » از مطلب فوق اين نكته استفاده مىشود كه : تا از طرف خداوند انذار نباشد و با بشر از طريق وحى صحبت نشود ، بشر