« . . . واو راست صفت برترى در آسمانها و زمين واوست پيروزمند و حكيم » . ( اللَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنَى ) « 1 » « اللَّه ، آن كه هيچ خدايى جز او نيست نامهاى خوب از آن اوست » ، و همان اسمى است هنگامى كه بندگان خدا را بخوانند اجابت مىفرمايد . « 2 » يادآورى حقيقت « اسم » از سوى قرآن كريم كه بدون افزايش دادن تلاش عقل در درك ويژگيها و نشانه‌هاى آن ميسّر نيست در اين آيات منحصر نمىباشد ، زيرا در بيشتر آيات قرآن يا صريحاً بدان توجّه داده شده يا از بطن آيات قرآنى درك مىشود . هر آيهء قرآنى اين حقيقت را در بردارد كه : خلقت پيوسته نيازمند خالقى است كه آسمانها و زمين را در يد قدرت خود دارد تا از هم فرونپاشند : ( . . . وَلَئِن زَالَتَا إِنْ أَمْسَكَهُمَا مِنْ أَحَدٍ مِن بَعْدِهِ . . . ) خداوند

--> ( 1 ) - سورهء طه ، آيهء 8 . ( 2 ) - در دعاى به جا مانده از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و برگرفته از وحى قرآن كريم آمده است كه : خدايا ، به حقّ اسمت كه هرگاه برده شود آسمانها به لرزه مىآيند و زمين شكاف بر مىدارد و ابرها پاره پاره مىشوند و كوهها شكافته مىشوند و به حقّ اسمى كه بر بهشت نهاده شده موجب نزديكى آن گشته است و بر جهنّم نهاده شده و موجب برافروختگى آن گشته است و بر آتش نهاده شده و موجب شعله‌ور شدن آن گشته است و بر آسمان نهاده شده و موجوب جدايى آن گشته است به گونه‌اى كه بدون پايه برپا شده و به حقّ اسمى كه رعد تسبيح گوى حمد آن است و ملائكه از هراس آن تسبيحش مىگويند و به حقّ اسم تو كه بر بال كروبيان نگاشته شده از تو مىخواهيم كه . . .