به بحث بنشينيم و پس‌از آن مباينت صفات‌را ميان « وجود » و « خالق » روشن سازيم و بالاخره از طبيعت خلقت اين « وجود » سخن بگوييم . قبل از ورود به اين مباحث عميق بايد عقل خود را هشدار دهيم و مطمئن باشيم كه به حركت واداشتن عقل تنها وسيله شناخت عميقترين و بزرگترين حقايق است و با بازگشت به عقلمان است كه مىتوانيم حقيقت خويش را دريابيم ، حقيقتى كه آن را همچون سايه‌هايى مىبينيم كه اصل آن به جاى ديگرى باز مىگردد ، زيرا به حركت درآوردن « عقلمان » است كه مىتوانيم عدم امكان جمع نقيضين را درك كنيم و اين كه اگر ما قائم به ذات خود بوديم وجودى مىداشتيم قويتر و با دوامتر از آنچه داريم . با به كارانداختن « عقل » است كه مىتوانيم به دشوارى راه يافتن به اسرار « موجودات » پى بريم ، اسرارى كه موجب گمراهى انسان گشته است . زيرا انديشه‌هاى ما عادت دارد به امورى جزئى نظر كند كه داراى ابعادى محدود است و لذا پديده‌هاى بزرگ را نيز با آن قياس مىكند . « وجودى » كه همه چيز در هر زمان قائم به اوست از چنان عظمت و گستردگى برخوردار است كه مىتوان همين عظمت و گستردگى را دو دليل از دلايل ابهام آن براى انديشه‌هاى ضعيف دانست . ما زمانى به اين حقايق پى مىبريم كه خويش را در فشار قرار دهيم