و بكوشيم نسبت به سرّ موجودات « آگاهى » يابيم ولى آنچه در پيش روى ما قرار دارد خطر « توهّم » است ، زيرا ما پيوسته مىكوشيم به خود چنين القاء كنيم كه نسبت به همه اسرار آگاهى داريم . شأن وجود اجلّ از آن است كه بتوان در هر لحظه به كُنه آن پى برد زيرا ظهورى شديد و شمولى وسيع دارد . چكيده كلام آن كه ما بايد با به كارانداختن « عقل » و زدودن آن از پيشينه‌هاى ذهنى تنگ نظرانه دريابيم كه وجود حقيقتى به غايت آشكار است ولى اين حقيقت به سبب شدّت ظهور آن از چشمان ما پنهان است و به سبب شمول وعظمتش از انديشه‌هايى كه عادت به ديدن امور جزئى دارند پنهان است . و حال نسبت به حقيقت وجود آگاهى حاصل مىكند . حقيقت وجود ناگزير بايد براى شناخت حقيقت وجود با بيان پاره‌اى از حقايق ، راه را هموار سازيم : الف - ما نسبت به معانى الفاظى كه آنها را به كار مىگيريم آگاهى نداريم ، مگر از طريق دلالت‌هاى خاصّى كه كاربرد آن در ابتداى شنيدن كلمه را در برگرفته است . هنگامى كه ما كودك بوديم لفظ آب را مىشنيديم و مىديديم كه به مادّه‌اى مايع اشاره مىشود ، لذا دريافتيم كه اين لفظ براى اين ماده خاص تخصيص داده شده است