« تو هر كس را كه بخواهى هدايت نمىكنى ، خداست كه هر كه را بخواهد هدايت مىكند . » وقتى هدايت كه عبارت است از رسيدن به بزرگترين و روشنترين حقايق هستى تنها به وسيله خدا تحقّق مىيابد ساير امور به طريق اولى چيزى جز نعمت خداوندى نيستند . 3 - چون عقل ، يك موهبت است ، لذا در كودكى وجود نداشته و هنگامى كه انسان به سن بلوغ مىرسد دفعتاً در او برانگيخته مىشود . خداوند مىفرمايد : ( . . . حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ ) « 1 » . « . . . و چون به چهل سالگى درآيد گويد : اى پروردگار من ! به من بياموز تا شكر نعمتى كه بر من ارزانى داشته به جاى آرم . . . » و از همين جاست كه نورى درخشنده را احساس مىكند كه قلبش را در بر مىگيرد تا او را به سوى « حكمت » و « علم » هدايت كند . حكمت خير و شر را براى او روشن مىسازد و او را با فضيلت و رذيلت آشنا مىكند و او را به صلاح سعادت فرا مىخواند . حكمت همان راهى است كه خداوند ، انسان را به سوى آن هدايت كرده

--> ( 1 ) - سورهء احقاف ، آيهء 15 .