را آيه قرآنى نمىشناسند . هر چند ايراداتى بر مضمون و سياق آن وارد شده است . كه مانع از نسبت دادن اين حديث به پيامبر - ص - هم مىگردد و اساسا ما اضطراب و آشفتگى را از خود دور كرده نسبت حديث را به پيامبر - ص - صحيح نمىدانيم . آيه رجم خلاصه انتقادات مرحوم بلاغى دربارهء آيه رجم : « الشيخ و الشيخة فارجموهما البتة . . . » چنين است : دخول « فاء » جزاء بر « فارجموهما » وجهى ندارد . زيرا « فاء » بايد در جواب و جزاى شرطى آمده باشد كه در اينجا نه به آن تصريح شده است و نه قابل تقدير مىباشد . و اگر مىبينيم در آيه شريفه از سوره نور : « و الزانية و الزانى فاجلدوا » فاء بر سر « جلد » آمده بدين سبب است كه جلد جزاى زنا است و « زنا » سبب « جلد » مىباشد . ليكن در اين عبارت رجم جزاى شيخوخيت و پيرى نمىتواند باشد . و تنها وجهى كه براى دخول « فاء » مىتوان تصور كرد دروغ بودن روايت است . و شايد در روايت سليمان بن خالد افتادگى به وجود آمده است و اصل صورت سؤال چنين بوده است . آيا مىگويند در قرآن رجم است ؟ بعلاوه آن كه موطأ ، مستدرك ، مسدد و ابن سعد نقل مىكنند كه : عمر كمتر از بيست روز قبل از مرگ خود گفته بود : اگر نه آن بود كه مىگفتند عمر در كتاب خدا دست برده است هرآينه آيه « رجم » را مىنوشتم : « الشيخ و الشيخة فارجموهما البتة » . حاكم اين روايت را در كتاب خود آورده است . و ابن جرير آن را صحيح مىداند . آنان از عمر نقل مىكنند كه گفت : هنگام نزول آيه رجم نزد پيامبر - ص - رفتم و از پيامبر خواستم آيه را بنگارد . در كنز العمال نقل مىكند كه : گفتم به من املاء بفرما تا بنويسم و پيامبر ظاهرا كراهت از خود نشان داد . و بعد عمر گفت : نمىبينى كه مرد پير را اگر زنا كند و محصن نباشد تازيانه مىزنند در حالى كه مرد جوان محصن را بخاطر زنا رجم مىكنند . ملاحظه بفرماييد محدثين كراهت و خوش نيامدن پيامبر - ص - را از كتابت آيه منزل نشان مىدهند . و مناقشه عمر را در اين برخورد چنين نقل مىكنند . يعنى به پيامبر بايد راه و چاه را نشان داد ! نعوذ باللّه من سبات العقل و قبح الزلل .