در كتاب را روايات شيعه تلقّى كنند ، نظر نادرستى است و دور از روح انصاف و فكر علمى است همان‌طوركه دور از روح ايمان و اخلاق انسانى است . در صورتى كه عمده علماى شيعه ، عمل اين محدث را منكر شده و كارش را تخطئه كرده‌اند و نظراتش را با دلايل قاطع رد كرده‌اند . ما در آخر كتاب خود به دلايل كتاب ، « فصل الخطاب » پرداخته و وجوه ضعف آن را بيان خواهيم كرد . هر چند خود اين كتاب و موضوع آن دليلى قاطع بر رد نظريه مؤلف كتاب فصل الخطاب و هر كسى كه اين اعتقاد را داشته باشد ، راست چه از « حشويين » عامه باشد ، چه از مشرقين كينه‌توز ، و چه از افراد ساده‌لوح كه هيچ‌گونه صلاحيت علمى و اهليّت براى طرح و بحث اين گونه مسائل را ندارند ، نه به عنوان صاحب نظر و نه به عنوان مفسر و شارح نظر ديگران . ابو زهره و كلينى عجيب آن كه شخصى نه تنها به بزرگى چون كلينى تهمت اعتقاد به تحريف را مىزند ، بلكه علاوه بر آن كلينى - خادم شريعت - را تكفير مىكند به دليل نقل روايات تحريف در كتاب خود « 1 » نمىدانيم اگر نقل روايات تحريف ، دليل كفر است ، چرا بخارى ، مسلم و ديگر اصحاب صحاح ، كافر نباشند ؟ در حالى كه چند برابر كلينى ، روايت تحريف در كتب خود نقل كرده‌اند . و روايات آنها هم صراحت بيشترى بر تحريف قرآن دارد . و آنها اين روايات را نقل كرده‌اند بدون مناقشه در متن روايات ، با اين كه اين روايات سندشان قويتر است و كمتر تأويل مىپذيرد . به اضافه آن كه كلينى ، مدعى صحت جميع مرويات خود نيست و ما با روايات كلينى در چهارچوب اخبار علاجيه برخورد مىكنيم . و با روش مرسوم رد و قبول احاديث با اين روايات معامله مىكنيم اگر امكان تأويل صحيحى نداشته باشند . اما در مورد احاديث صحاح مطلب چنين نيست و احاديث كتب صحاح اهل سنت مقبوليت تامّ دارند . « ابو زهره » كه مىبيند اين موضع و اتهام صريح ، ممكن است مقبول همه حتى هم

--> ( 1 ) الامام زيد ، ص 351 و رك : الامام الصادق ، ص 327 ، 331 ، 334 ، 335 و 337 هر دو كتاب از شيخ محمد ابو زهره است .