مذهبان وى واقع نشود ، به فكر چاره‌جويى افتاده ، سپر بلايى پيدا مىكند تا اتهام تحريف را از بزرگان اهل سنت دور گرداند . فرد مورد نظر نبايد قدحش مسألهء بزرگى به بار آورد . اين مجرم ، « سيوطى » بيچاره است . ابو زهره سيوطى را به عنوان ناقل احاديث تحريف ، معرفى مىكند و از ديگر بزرگان اهل سنت نام نمىبرد و نسبت به آنان تجاهل مىورزد ، در صورتى كه سيوطى روايات تحريف را كه ديگران نقل كرده‌اند نقل و جمع كرده و بيش از آن ، چيزى نقل نكرده است . و سعى كرده است مرويات را به نحوى توجيه كند . « ابو زهره » پس از اين شاهكار ! سعى مىكند از گناه سيوطى كاسته و كارش را توجيه كند . ابو زهره وانمود مىسازد كه سيوطى تنها روايات مربوط به آيات منسوخ التلاوة را نقل مىكند و بدان اكتفا مىورزد . اما اين توجيه مشكلى را حل نمىكند چون كه سيوطى انواع روايات مربوط به تحريف را در كتاب خود آورده است ، نه فقط روايات باب نسخ تلاوت را . خلاصه آن كه اگر تكفير كلينى درست است چون كه اخبار تحريف را ذكر كرده بايد تكفير ائمهء اهل سنت و صاحبان مجامع هم ، درست باشد . چون كه آنها هم اخبار تحريف را ذكر كرده‌اند . يك مناقشه ديگر براى ما با ابو زهره باقى است و آن مطلبى است كه علّامه « سيد محمد تقى حكيم » افاده فرموده است به اين مضمون : « آنچه انكارش موجب كفر است « ضروريات دين » است كه روشن باشد جزو دين است بدون نياز به استدلال اما آنچه جزو دين بودنش ، نياز به دليل داشته باشد ، انكارش موجب كفر نمىگردد . و مسألهء تحريف از دسته دوّم است كه اعتقاد به آن موجب كفر نيست » . علاوه بر آن كه كلينى اين روايات را در باب « نوادر » آورده كه خود نشانهء ندرت و آحاد بودن است ، كه معمولا بزرگان ، اين چنين رواياتى را يك جا جمع كرده و آنها را از ديگر مباحث منسجم با يكديگر ، جدا مىكنند در اينجا ما قصد مقابله به مثل نداريم ، اما مىگوييم : روايات تحريف ، واردشده در كتب اهل سنت بخصوص صحاح كه پس از قرآن معتبرين كتب مىدانند ، دليل صحت اين روايات است و درست دانستن اين روايات ، حكم به تحريف و تبديل قرآن است و قبول زيادى يا نقصان قرآن مىباشد .