اساس يكى از مذاهب نحوى عرب باشد - به حمد اللّه - ديگر اشتباه و غلطى رخ نداده است . و اگر هم از اغلاط كاتب باشد خداوند و رسولش - ص - از اين گناه و جنايت كاتب ، برى هستند و غلط كاتب را نمىتوان به خدا يا رسول - ص - نسبت داد . و اگر اين نوع اغلاط را بتوان به قرآن نسبت داد غلط خوانى را هم بايد به قرآن نسبت داد ، چون كه غلطنويسى و غلط خوانى هر دو از يك وادى مىباشند . مثلا در مصحف امام - مصحف عثمان - آمده است : ان هذن لساحران « 1 » ، الف تثنيه در اينجا حذف شده است . همين‌طور است حذف اين « الف » در تلفظ آن در هر جايى و يا كتّاب مصحف نوشته‌اند : الصلاة ، الزكوة و الحيوة با « واو » و ما هم براى تيمن اين نوع كتابت را حفظ كرده‌ايم « 2 » » . سپس آبيارى اضافه مىكند : « ما در اينجا ميان رسم الخط كاتبانى قرار داريم كه نهايت سعى خود را كرده‌اند . در حالى كه خداوند متعال كتاب خود را بيشتر توسط حافظان قرآن حفظ نموده است تا توسط كتّاب مصاحف ، و حفظ بر كتابت مقدم است ؛ زيرا حفظ ، رسم عرب بوده است . و « كتابت » براى تحكيم اين حفظ به وجود آمده است . نه آن كه حفظ براى تثبيت كتابت آمده باشد لذا حفظ بر كتابت مقدم است . . . » « 3 » پايان سخن آبيارى . حتى خود عثمان كه برنامه توحيد مصاحف را ريخته است به وجود اغلاط در مصاحف اعتراف دارد . روايت شده است هنگامى كه مصاحف نوشته شدند و بر عثمان عرضه گشتند عثمان مواردى از خطا و لحن در آن ديد ولى با تغيير و تصحيح آنها موافقت نكرد . وى گفت : در مصحف آثارى از لحن و خطا موجود است و هنگامى كه از وى درخواست كردند اغلاط را تصحيح كنند گفت : آنها را واگذاريد . يا گفت : « دست به اين اغلاط نزنيد . اعراب آنها را تغيير خواهد داد - يا اعراب آنها را اعراب‌گذارى خواهد نمود - . اگر نويسنده از ثقيف و املاءكننده از هذيل بود چنين اغلاطى در مصحف رخ نمىداد » .

--> ( 1 ) سورهء طه ، آيه 63 . ( 2 ) تأويل مشكل القرآن ، ص 40 و 41 . ( 3 ) تاريخ القرآن آبيارى ، ص 145 و 146 .