اين نامها به عنوان تفسير آيه باشند و يا آن كه اين نامها را جبرئيل امين از جانب خداوند به عنوان تفسير فرودآورده باشد . ما دربارهء تمام روايات صادره از ائمه همين نظر را داريم « 1 » . آنچه مؤيد اين نظر است كه تفسيرات آيه را نازل از جانب خداوند بدانيم روايتى است كه « اصبغ بن نباته » از امير المؤمنين نقل مىكند حضرت على - عليه السلام - فرمود : « گوئى مىبينم عجم را كه در مسجد كوفه سراپرده‌هايى نصب كرده‌اند و به مردم قرآن را چنان كه نازل شده است تعليم مىدهند . گفتم : يا امير المؤمنين ! آيا الآن اين قرآن چنان كه نازل شده است نمىباشد ؟ . فرمود : نه ، نام هفتاد تن از قريش و نامهاى پدرانشان از قرآن حذف شد . و تنها نام ابو لهب را براى تحقير پيامبر - ص - باقى گذاشتند ، زيرا ابو لهب ، عموى پيامبر بود « 2 » » . البته روشن است آنان قصد تحقير پيامبر را با اين كار داشتند هر چند حقيقتا كمترين غبار ترديد و ريبى بر دامان مقدس وى نمىنشيند . در آخر ، اين روايت را براى حسن ختام ذكر مىكنيم . از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه : « اگر قرآن را چنان كه نازل شده است خوانده مىشد ، هرآينه ما را با نامهاى خودمان در قرآن مىيافتند « 3 » » . مراد آن است كه نام ائمه به صورت تفسير بعضى از آيات ، توسط خداوند متعال نازل شده بود . اگر قرآن چنان كه نازل شده است خوانده مىشد با توجه به اين كه على - عليه السلام - قرآن را بر اساس نزول آيات كتابت كرد و آن را بر قوم عرضه داشت ليكن مصحف امام پذيرفته نگشت . و روايت ديگرى كه مىگويد : « اگر قرآن چنان كه نازل شده است مىخواندند حتى دو نفر با يكديگر اختلاف پيدا نمىكردند « 4 » » .

--> ( 1 ) رك : الوافى ، ج 5 ، ص 273 . ( 2 ) الغيبة نعمانى ، ص 318 . ( 3 ) تفسير البرهان ، ج 1 ، ص 22 . عدة رسائل مفيد ، ص 225 . المسائل السروية و تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 13 و حاشيه آن . ( 4 ) الوافى ، ج 5 ، ص 274 .