يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقيهِ « 1 » بر اساس وعدهء قرآن كريم ، حركت به سوى خداوند و سير در صراط مستقيمى كه به خود خداوند منتهى مىشود ، امرى ضرورى و حتمى است و انتهاى اين سير پر تكاپو ، لقاى پروردگار خواهد بود . از اين رو آدمى بايد به‌قدر توان و بضاعت خويش ، با عزم راسخ به راه افتد و در مسيرى كه پيش روى اوست ، به جلو رود تا به مطلوب نايل شود . هيچ ترديدى در اين نيست كه سير به سوى خداى متعال و حركت در مسير لقاء ، همچون هر حركت و برنامه‌اى ، محتاج وجود اساتيد و راهنمايانى است كه با ارائهء نقشهء راه و تعيين روش طىّ طريق ، طالب معرفت را در مسير مستقيم نگاه دارند و مانع گمراهى و سقوط وى شوند . واژهء « سير و سلوك » نيز برخاسته از همين معنا است . نكتهء شايان توجه كه قرآن شريف هم بر آن تآكيد دارد ، اين است كه معلّم اخلاق انسان ، خداوند سبحان است : وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ ما زَكي مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَداً وَ لكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ « 2 » اگر انسان ، قدم در راه نهد و به سوى لقاى معبود خويش حركت نمايد ، فضل و رحمت بىمنتهاى حق تعالى شامل حال او خواهد شد و نصرت و يارى خداوند منّان را در مسير حركت مشاهده خواهد كرد :

--> ( 1 ) . الإنشقاق / 6 ( 2 ) . النور / 21