ديباچه « سير و سلوك » واژه‌اى مقدّس و نورانى است كه در هر عصر و زمان ، طالبان معرفت و تشنگان معنويّت - را كه محبّت خداوند را در دل و عشق او را در سر مىپرورانده‌اند - به سوى خود جذب كرده است . گام برداشتن در راهى كه آدمى را به معبود خويش وصل مىكند و رسيدن به لقاى الهى ، خواستهء قلبى مؤمنان حقيقت طلب و گمشدهء بسيارى از انسان‌هاى تكامل‌خواه است . پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايند : « لَيْسَ لِلْمُؤْمِنِ رَاحَةٌ دُونَ لِقَاءِ اللَّه » « 1 » بر اين اساس ، آموزه‌هاى اديان الهى در همهء قرون و اعصار ، انسان‌هاى تكامل‌طلب را به سوى منزل سعادت فراخوانده و راهى به سمت هدايت و رستگارى فراروى بندگان جوياى معرفت گشوده‌اند . قرآن كريم نيز كه آخرين كتاب آسمانى و معجزهء آخرين رسول رستگارى است ، تأكيد فراوانى بر حركت انسان به سوى پروردگار متعال داشته و در آياتى بازگشت انسان‌ها به سوى معبود خويش را امرى حتمى و قطعى بر مىشمارد . « 2 »

--> ( 1 ) . عوالى اللآلى ، ج 1 ، ص 277 ( 2 ) . النّجم / 49 ؛ العلق / 8